Η σιωπή του φωτός

Υπάρχουν στιγμές που το φως δεν φωτίζει απλώς τον κόσμο· τον αποκαλύπτει. Στιγμές όπου μια αντανάκλαση πάνω στο νερό, μια φθορά στην πέτρα, ένα ίχνος σκουριάς σε ένα καρνάγιο ή ένα απολίθωμα μετατρέπονται σε φορείς μιας μνήμης που δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν αλλά συνεχίζει να ενεργεί μέσα στο παρόν.

Από αυτή την εμπειρία γεννιέται η εικαστική μου πρακτική.

Δεν με ενδιαφέρει η περιγραφή του τοπίου ούτε η πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Αναζητώ εκείνες τις στιγμές όπου η ύλη μοιάζει να χάνει τη σταθερότητά της και να μετατρέπεται σε φως, ενώ το φως αποκτά σχεδόν υλική υπόσταση. Μέσα σε αυτή τη διαρκή εναλλαγή γεννιέται η εικόνα.

Η θάλασσα αποτελεί τον κατεξοχήν τόπο αυτής της αναζήτησης. Είναι ένας χώρος μετάβασης, όπου τίποτε δεν παραμένει αμετάβλητο. Η επιφάνειά της αντανακλά, αποκρύπτει, παραμορφώνει και αποκαλύπτει ταυτόχρονα. Στα λιμάνια, στα καρνάγια, στους βυθούς, στα ερείπια και στα απολιθώματα συναντώ όχι μόνο υλικά κατάλοιπα αλλά πυκνώσεις χρόνου. Εκεί ο χρόνος δεν γίνεται αντιληπτός ως διαδοχή γεγονότων αλλά ως ίχνος εγγεγραμμένο στην ύλη.

Η μνήμη δεν λειτουργεί για μένα ως νοσταλγία. Είναι ένας τρόπος θέασης. Κάθε ίχνος, κάθε θραύσμα, κάθε αντανάκλαση ενεργοποιεί μια σχέση ανάμεσα σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που γνωρίζουμε ότι υπήρξε. Η απουσία δεν είναι κενό· είναι μια ενεργή παρουσία που εξακολουθεί να μορφοποιεί τον χώρο.

Γι’ αυτό στα ζωγραφικά έργα επιλέγω να απομονώνω και να μεγεθύνω μια λεπτομέρεια. Με ενδιαφέρει να ανατρέψω την ιεραρχία του βλέμματος, να στρέψω την προσοχή σε εκείνο που συνήθως θεωρείται ασήμαντο. Η λεπτομέρεια παύει να είναι μέρος ενός συνόλου και γίνεται ένας αυτόνομος τόπος παρατήρησης, όπου η ύλη, το φως και ο χρόνος συνυπάρχουν.